Αναστολή εργασιών

Το μπλόγκ κατεβάζει ρολά μέχρι το Μάρτιο - δεν υπάρχει καιρός, έμπνευση, προφητικές ικανότητες (για τον καζαμία), αλλά υπάρχουν μπόλικες υποχρεώσεις επαγγελματικές και μη.

Καλή τύχη, ψυχραιμία, καi don't let the black holes run you down.

Δε θα σχολιάσω ούτε το ιατροπορνό με τον Αρχιεπίσκοπο ούτε το κανονικό πορνό με τη ζαχοθεμακιάδα. Αρνούμαι να ασχοληθώ με αηδίες.

Α, και επειδή δεν μπορώ να κλείσω ρολά χωρίς να το επαναλάβω: τα σκατά, όση σοκολάτα και να τους ρίξεις, προφιτερόλ δε γίνονται -δεν πα'να βγάλεις και νομοσχέδια, δε πα'να ξελαρρυγιάζονται τα τρόλλ (εξαιρετικό δείγμα Trollius Tsatsus Anencephalus σχολιάζει στο blog του Τάλω εδώ...)

Not dead yet...

...απλώς και πάλι επιτέθηκε η πραγματική, εκτός δικτύου ζωή και η μη ψυχαγωγική πληροφορική, με όλα όσα συνεπάγεται αυτό...

Till then...

Ισως να μην του φαίνεται, αλλά έχει σχέση: Πρίν από καμμιά εικοσιπενταριά χρόνια, σε μια σειρά ντοκυμανταίρ για animation στην τότε ΕΡΤ 2 είχα δει και κάποιο του Norman McLaren. Πιτσιρίκι τότε, μαθημένο από τα Loony Toons και τις ποντικοκαταστάσεις, είπα "Τι βλακεία αυτή που βλέπω;" και γύρισα ΕΡΤ1 μήπως έβαζε κανά Merrie Melodies τσοντούλα.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά, κατάφερά να τον ξαναδώ, με πηγμένο μυαλό, και κατάλαβα τι έχασα...

Πάρτε κι ένα λίνκ από τον σωλήνα έτοιμο να μην ψάχνετε.

... ......

Αρμπάιτ μαχτ φράι +μεταφορά πρόσκλησης

Καθώς σε δυόμισι εβδομάδες το πτηνό συμμετέχει στην παραγωγή "Hally (όπως "το χάλι μας το μαύρο") Penguin and the Deadly cutoff", τα ποστ πιθανότατα θ'αραιώσουν ακόμα περισσότερο. (ναι, γίνεται.)

Πιθανότατα, είπα, όχι σίγουρα.

Την Κυριακή πάντως, εκτός απροόπτου, θα είμαι έξω απ'τη Βουλή. Δεν έχω βέβαια και πολλές ψευδαισθήσεις - ζούμε σ'έναν ραντιανό παράδεισο όπου η απληστία των λίγων έχει προτεραιότητα απέναντι στις ανάγκες των πολλών και όπου η ιδιοκτησία έχει περισσότερα δικαιώματα από το άτομο- αλλά και πάλι, αν μας κάτσει και βρεθούν τίποτε ψήγματα συνείδησης και αλτρουϊσμού στους τριακόσιους καρεκλοκένταυρους;

Ποτέ δεν ξέρει κανείς.

Till next week.

Snippet Υ.Γ.1: Να δούμε, θα Mepisει?
Snippet Υ.Γ.2: ΝΕ.Ο.Σ. -> ΝΕοναζιστική Οργάνωση Σκατόμυαλων

Jeep creep (προσοχή- ακατάλληλο για κατόχους τζίπ)

(οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά περιστατικά είναι !εντελώς συμπτωματική)

Προάστιο της Αθήνας, στενοί δρόμοι με στροφές και καμπύλες πιο επικίνδυνες κι από αυτές της Σακίρα. Ένα φιατάκι εικοσαετίας ασθμαίνει σ'ενα στενό. Το οδηγεί μια κοπελιά, μικροϋπάλληλος κατα τα φαινόμενα. Πάει πολύ αργά - δεν έχει ορατότητα ο δρόμος. Σταματάει στο στόπ για να στρίψει και να βγεί στον κεντρικό δρόμο της συνοικίας. Κοιτάει αριστερά, δεν φαίνεται τίποτε στα τρία τετράγωνα. Ωραία;
Ωραία, να φύγουμε.
Ναι, καλά.
Δεν προλαβαίνει να βρεθεί ευθεία στο δρόμο. Ακούγεται φρένο και κορνάρισμα άγριο. Κοιτάει απ'τον καθρέφτη πίσω. Ενα πελώριο Βρανγκλερ, χρώματος βαθύ κυπαρισσί, με κάτι σίδερα στον προφυλακτήρα χοντρα ίσα με μιά γροθιά. Πώς πρόλαβε κι έφτασε εκεί; Κάνει τον πολλαπλασιασμό - τι άλλο κάνει στη δουλειά της; Τρία τετράγωνα σε λίγα δευτερόλεπτα - πώς στο διάολο; Ή γκαζωμένος ερχόταν απο τη μεγάλη στροφή, ή έστριψε απο τη δεύτερη παράλληλο... αλλά και πάλι;
Καλά και τον γλίτωσε το σοδομισμό από αυτά τα σίδερα, δε θα'μενε ούτε η ίδια ούτε το φιατάκι.
Απο τον καθρέφτη κοιτάει τους επιβάτες του τζίπ. Ο ένας έχει ξυρισμένο κεφάλι, ο άλλος crew cut. Απο πίσω ένας εσχατόγερος κραδαίνει απειλητικά μια μαγκούρα. Στη γωνιά του παρμπρίζ γυαλίζει ένα σήμα που μοιάζει στρατιωτικό. Η κοπελιά νιώθει ότι την έκατσε τη βάρκα. Υπάρχει ένα στόπ παρακάτω που δεν μπορεί - και να ήθελε- να το παραβιάσει. Συνεχίζει, χωρίς να κοιτάξει πίσω της ενώ το τζίπ κορνάρει σαν το διάολο.
Ιδρώνει κι ας έχει ψοφόκρυο. Τι θα γίνει μόλις σταματήσει στο στόπ; Απο τον κεντρικό δρόμο έρχονται κι έρχονται κι έρχονται αμάξια. Αφηρημένα τσεκάρει τις ασφάλειες στις πόρτες. Κλειστές - πάλι καλά. Το τζάμι είναι λίγο κατεβασμένο, το ανεβάζει με το στανιό. Τελείωσε, μόλις μαζέψει λεφτά για το επόμενο αμάξι, το σίγουρο είναι ότι θα βάλει κεντρικό κλείδωμα και ηλεκτρικά παράθυρα να μην ψάχνει και ψάχνεται.
Και το τζίπ εξακολουθεί να κορνάρει. Ηδη ο κόσμος άρχισε να κοιτάει περίεργα. Λίγα μέτρα για το στόπ.
Σταματάει.
Σταματάει και το τζίπ. Βγαίνει ο crew cut. Πηγαίνει δίπλα στο αμάξι και του τραβάει μια κλωτσιά. Είναι ξύπνιος πάντως - δεν τραβάει κλωτσιά στη λαμαρίνα αλλά στη ρόδα. Ουρλιάζει.
"Μωρή μαλάκω, γιατί δε σταμάτησες στο στόπ;"
Η κοπελιά πολύ θα ήθελε να του απαντήσει ότι σταμάτησε, και ότι δεν φταίει αυτή αν αυτός το έχει δει γκαζοκίλερ και πιστεύει ότι επειδή έχει την τζιπούρα όλοι θα πρέπει να περιμένουν για να περάσει η εκλαμπρότητά του. Πολύ θα ήθελε να του απαντήσει ότι είναι τζάμπα μάγκας για να τα βάζει με μια κοπελιά μισή μερίδα. Πολλά θα ήθελε να του πει, αλλά ξέρει ότι δεν μπορεί να τα βάλει με τρελλούς. Και τον κοιτάει μια στιγμη, απλά τον κοιτάει. Δεν της αρέσει αυτό που βλέπει και αποφασίζει να μη μιλήσει - θα τα κάνει χειρότερα.
"Μωρή αναρχικό, μαστουρωμένο είσαι;"
Τώρα μάλιστα. Δεν φτάνει που είναι τζιπόκαβλος, για να θεωρεί το "αναρχικός" βρισιά -που η ίδια το θεωρεί μια καθ'όλα θεμιτή πολιτική τοποθέτηση- πρόκειται κατα ενενηνταεννιά τοις εκατό για καραδέξιο. Αν λάβουμε υπόψη το στρατόκαυλο κούρεμα και το σήμα του στρατιωτικού, παίζει πολύ-πολύ σοβαρά να έχει να κάνει με φασισταριό του κερατά. Μέσα στο κεφάλι της ακούει ιεροψάλτες να ψάλλουν "Την επουτσίσαμε" σε ήχο άλφα πλάγιο.
Δεύτερη κλωτσια στη ρόδα, το αμάξι τραντάζεται. Ο κοντοκουρεμένος ωρύεται.
"Μωρή χαπακωμένη, βγές έξω, να πάμε τώρα στην αστυνομία".
Αυτή χαπακωμένη; Does not compute. Το μόνο χαπάκι που ξέρει τα τελευταία πέντε χρόνια είναι το Παναντόλ το κόκκινο το αναβράζον, που πολύ θα ήθελε να το έχει τώρα, γιατί κάτι αρχίζει να χτυπάει πίσω απο τα μηλίγγια της. Εν πάσει περιπτώσει, ούτε χαπακωμένη είναι, ούτε ηλίθια για ν'ανοίξει την πόρτα και να βγεί κατευθείαν στα χέρια του τραμπούκου. Αν θέλει, ας της κάνει μήνυση.
Έχει ήδη κάτσει ένα άνοιγμα στην κυκλοφορία, οπότε σηκώνεται και φεύγει. Μέχρι να μπεί ο παπάρας και να βάλει μπρός το τζίπ, θα έχει ξανακλείσει το άνοιγμα και θα έχουν μπει ήδη ανάμεσά τους κάμποσα αυτοκίνητα.
Ναι, καλά. Dream on.
Ο τραμπούκος δεν μπαίνει, ακολουθεί τρέχοντας το αυτοκίνητο που δεν μπορεί να βάλει ταχύτητα γιατί ακολουθεί και άλλο στόπ. Απο πίσω και το τζίπ, κορνάροντας σε όλη τη διαδρομή.
Ξανά στόπ. Αμάξια έρχονται απο τη λεωφόρο για τον κεντρικό δρόμο της συνοικίας. Ο τραμπούκος ξαναφτάνει το φιατάκι. Αλλη μια ξεγυρισμένη κλωτσιά και σίγουρα κάτι σπάει μέσα στ'αμάξι γιατί ακούγεται ένας περίεργος θόρυβος.
"Μωρή πρεζάκι, δεν με ακούς;"
Προφανώς το φασιστόμουτρο θεωρεί ότι είναι ακόμα στον στρατό του και ότι όλοι είναι υποχρεωμένοι να του απαντάνε, κατα προτίμηση χτυπώντας προσοχή. Επειδή όμως η κοπελιά δεν ξέρει απο στρατά, δεν βρίσκει το λόγο να του απαντήσει. Άσε που δεν μπορεί να χτυπήσει προσοχή παρά βγαίνοντας απ'το αυτοκίνητο και φοβάται να βγεί. Πραγματικά φοβάται.
Δεύτερο άνοιγμα, και τώρα, ευτυχώς ανάμεσά τους μπαίνουν αμάξια. Η κοπελιά στρίβει σ'ένα στενό. Δεν κοιτάει πίσω. Πηγαίνει σαν το Θησέα στο Λαβύρινθο, στροφές και κόντρα στροφές, μούσκεμα στον ιδρώτα, και στην πέμπτη ή έκτη στροφή κοιτάει πίσω της.
Ευτυχώς, τζίπ δεν βλέπει πια.
Για ένα μήνα αλλάζει το δρομολόγιό της για να μήν ξαναπεράσει από την περιοχή.
Και απο τότε, μόλις βλέπει τζιπ Βράνγκλερ, θέλει να το κλωτσήσει.

Καλό Πάσχα και καλές γιορτές!
Εξαφανίζομαι για το τετραήμερο (ίσως και για λίγο περισσότερο).
Τώρα, αν θα κάνω τη χάρη στους αξιόλογους, τους δημοσιογράφους, τους ελληνόψυχους και τους χριστιανούς να εξαφανιστώ οριστικά, όπως μου εύχονται... δεν ξέρω.

(Τώρα πάλι, αν δεν το διασκεδάζεις πια όσο πρίν, ίσως δεν αξίζει ν'ασχολείσαι...)

..
Γουιθ ε τίπ οφ δε χάτ του J95 για την ιδέα.