Σας γαμώ τη φιλολογία! (μεταφορικά και μόνον, ε;)

Τρία κακά βαρέσανε το νεοελληνικό κρατίδιο, τρείς βδέλλες του'πιανε το αίμα: Ο παπάς, ο κοτζαμπάσης και ο γλωσσαμύντωρ φιλόλογος.
Ναι, ναι, και ο τρίτος...
Όταν ο κυρ Γιάννης ο Καποδίστριας αποφάσισε να μας κάνει έθνος σοβαρό (άχ, κόντε Νάννο, όποιος ανακατώνεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες), εκτός από τους κοτζαμπάσηδες του την πέσανε για να τον φάνε όλοι οι σοφολογιώτατοι φιλόλογοι. Ο λόγος; Επειδή αντί να τους φτιάξει πανεπιστήμιο και καθέδρες για ν'αναπάψουν τις δικές τους τις έδρες (κοινώς "αφεδρώνες") κατα πρώτον και για να στραβώσουν το πανελλήνιο κατα δεύτερον, προτίμησε να φτιάξει γεωργικές και τεχνικές σχολές.
Το ήξερε ο κυρ Γιάννης ότι πριν φτιάξεις κουλτούρα πρέπει προηγουμένως να έχεις φαϊ να φας και για να έχεις φαϊ να φας πρέπει να έχεις τους ανθρώπους που θα ξέρουν να καθοδηγήσουν τους γεωργούς σου και τους ανθρώπους που θα ξέρουν να σου φτιάξουν και να σου διορθώσουν τα εργαλεία με τα οποία θα καλλιεργήσεις τη γη σου. Και όταν έρχεσαι σε μια χώρα κατεστραμμένη, που ακόμη και βήματα να είχε κάνει μπροστά, αυτά χαθήκανε, τι θα κοιτάξεις; Τις προτεραιότητες.
Και να η ρετσινιά "φωτοσβέστης" και "τύρρανος", και να οι φιλιππικοί του Αλέξανδρου Σούτσου (ναι, αυτού του καθαρευουσιάνου που είχε πεί για το Σολωμό το αλήστου μνήμης "ιδέαι όμως πλούσιαι, πτωχά ενδεδυμέναι/ δεν είναι δι'άιώνιον ζωήν προορισμέναι") και να οι αντιδράσεις, ωσπου φαγώθηκε ο τύρρανος και ήρθε ο Όθωνας, που έκανε το χατίρι στους σοφολογιώτατους και τους έφτιαξε το Πανεπιστήμιο.
Και βολέψανε τους κώλους τους στις καθέδρες, και βγάλανε και άλλα σοφολογιωτατόπουλα και γίνανε οι πατεράδες της νέας μας γλώσσας. Λογικό, αφού γαμήσανε την μάνα της, την ήδη υπάρχουσα ωραιότατη και λειτουργικότατη ελληνική του λαού. Και όταν λέμε "την γαμήσανε" μιλάμε για άγρια σαδομαζοχιστικά όργια, μπροστά στα οποία το "120 μέρες στα Σόδομα" ήταν παιδικό ανάγνωσμα. Και για ενάμιση και πάνω αιώνα καταστρέφανε γλωσσικά αισθητήρια και ότι το καλύτερο είχε η νέα μας ελληνική, στο όνομα της καθαρότητας της γλώσσας.
Δεν είναι ούτε τριάντα χρόνια απο τότε που λυτρωθήκαμε οριστικά από το άγος της καθαρεύουσας και κάπου-κάπως, απο θαύμα ξαναβρήκαμε την νεοελληνική δημοτική σε καλή κατάσταση (ας είναι καλά οι Επτανήσιοι, οι δημοτικιστές και η γερή κράση της δημοτικής) και δεν είναι ούτε είκοσι πέντε χρόνια από τότε που η δημοτική έσπασε τις αλυσίδες των τόνων και των πνευμαων, αυτών των παντελώς άχρηστων αλεξανδρινών μυγοχεσμάτων που μαγάριζαν πάνω απο ενάμισι αιώνα τα διάστιχα των βιβλίων μας, αλυσοδένοντας και τους ταλαίπωρους τυπογράφους και γραφείς της έρμης της νεοελληνικής.
Δυστυχώς, όμως, τα βαμπίρ δεν ψοφήσανε, απλώς λουφάξανε στις πιο σκοτεινές γωνίες και χαραμάδες που άφησε το πρόχειρο, "όσα βλέπει η πεθερά" σάρωμα του γιού του παπατζή, του Ανδρέα του Παπανδρέου του Β' του Σιδερένιου. Αλλά ακόμα επηρρεάζανε μυαλά και καρδιές.
Και φτάσαμε στο σημείο να είμαστε οι τελευταίοι στον ψηφιακό αλφαβητισμό και να μην προσλαμβάνουμε στα σχολεία μας καθηγητές πληροφορικής, αλλά φιλολόγους. Και γιατί να μην κάνουμε έτσι;
Αφού πιστευουμε ότι το πρόβλημά της εκπαίδευσής μας δεν είναι ο ψηφιακός αναλφαβητισμός, είναι το ότι δεν γεμίζουμε μυγοχέσματα τα διάστιχά μας και ότι δεν χρησιμοποιούμε την αρχαϊζουσα,
Αφού πιστεύουμε ότι τα προβλήματα της γλώσσας μας δεν οφείλονται στα εκατόν πενήντα χρόνια συνεχούς, παρα φύσιν και βάρβαρου βιασμού από αρχαιολάτρες καθαρολόγους αλλά στο ότι δεν διδασκόμαστε αρχαία απο το νηπιαγωγείο,
Αφού πιστεύουμε ότι είναι φυσιολογικό και πρέπον τα παιδιά να διδάσκονται περισσότερες ώρες θρησκευτικά από ότι φυσική και χημεία,
Αφού νομίζουμε ότι μπορούμε να τη βγάλουμε αιώνια πουλώντας μύθο, αρχαία, sea, sun, sex, ελληυική λεβεντιά και moussaka (στην πιο βελτιωμένη έκδοση ορθοδοξία και γραφικά παπαδάκια πάνω σε γαϊδουράκια), παίρνοντας επιδοτήσεις για τον παραλογισμό της καλλιέργειας βαμβακιού και γαμώντας τον εργαζόμενο για ψίχουλα, αντί να στρώσουμε κώλο κάτω και να βρούμε αποδοτικές και ταιριαστές στα εδάφη μας καλλιέργειες και βιομηχανίες ποιοτικών προϊόντων,
Τότε τι σημασία να δώσουμε στην τεχνολογική και επιστημονική εκπαίδευση, τα τεχνολογικά και επιστημονικά επιτεύγματα; Πώς να μην είμαστε τελευταίοι των τελευταίων στην Ευρώπη των 25; Πώς να μην είμαστε παρακεντέδες, λακέδες και γκαρσόνια της εσχάτης υποστάθμης, αφού δεν θέλουμε να ασχοληθούμε με τίποτε άλλο; Και δεν είναι ότι δεν μπορούμε, γαμω το διαολό μου... Αλλά τι να πεις για μια χώρα που θεωρεί ως εθνικούς της πρεσβευτές και ινδάλματα τους ποιητές της, τους μπαλαδόρους της της και την Ελενάρα την Παπαρίζου και όχι τον μεγάλο της γιατρό Γεώργιο Παπανικολάου που έσωσε, σώζει και θα σώζει με την ανακάλυψή του εκατομμύρια ζωές (και που το όνομά του βρίσκεται στα χείλη του απλού κόσμου παγκοσμίως όσο δεν θα βρεθεί στους αιώνες των αιώνων ούτε του Ελύτη, ούτε του Χαριστέα, ούτε της Έλενάρας);
Αλλα ξέχασα, ο μύθος μετράει...
Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα - κι όταν η πραγματικότητα και ο φυσικός κόσμος σε φτύνει να λές "βρέχει"...

Υ.Γ. Διορθώστε επι το μετριοπαθέστερον - έχω κάποια προσωπικά προηγούμενα με φιλολόγους σοφολογιωτατιστικων και πολυτονικών τάσεων και μου βγήκανε τώρα που άλλαξα καταλύτη...