Το πανέμορφο και σέξι εξακόσια εξήντα έξι...

Οταν ο γέροντας Γιάννης ο Θεολόγος αποφάσισε να κρυφτεί στην Πάτμο με τους παπύρους του και τις πένες του, ο γιατρός Λουκάς του έχωσε ένα μπουκαλάκι παπαρουνόζουμο στο δισάκι για το τσιρλιό. "Πάρτο γέροντα, γιατί εκεί που θα'σαι στα βουνά θα το'χεις που θα το'χεις έγνοια το πέσιμο, να μην έχεις έγνοια και το χέσιμο. Πρόσεχε μόνο, μην παίρνεις πολύ, μια σταγόνα κάθε τρεις μέρες." Καθώς όμως ο γέροντας -όπως όλοι οι γέροι- ξέχναγε τα τωρινά και θυμόταν τα περαζούμενα, ξέχασε τι του είπε ο Λουκάς κι έπαιρνε κάθε μέρα τρείς σταγόνες. Γλυκιά η μαστούρα στην αρχή, πικρή στο τέλος, με αγγελούδια άρχιζε και με τέρατα πολυκέφαλα και κερασφόρα τέλειωνε κι ο παππούς δεν ήξερε που τέλειωνε η φαντασία και που άρχιζε η πραγματικότητα.
Μια μέρα είδε τον κοκκινογένη αυτοκράτορα με το σμαράγδι στο μάτι που τόσο τον μισούσαν οι χριστιανοί και που κανείς δεν είδε να πεθαίνει. "Θα ξανάρθει", είπε "Για να μη μας καταλάβει όμως, δεν θα τον γράψω Νέρωνα... Πως θα τον γράψω... πως θα τον γράψω..." Και τότε θυμήθηκε, μικρό εβραιόπουλο ακόμα, πώς ο ραββίνος τους μάθαινε να μετράνε την αξία των γραμμάτων και να την αλλάζουν στο Ρωμαϊκό και το Ελληνικό. Χαμογέλασε κι έγραψε:
"Εδώ να δω το μυαλό σας, πουλάκια μου. Όποιος απο σάς είναι έξυπνος να βρεί τον αριθμό του θηρίου. Hint: είναι αριθμός ανθρώπου και είναι..." Εκανε κάτι υπολογισμούς στον αέρα. "Τώρα να το βάλω το 'νι' στο τέλος; Να μην το βάλω; Άσε μην το βάλω οπότε... εξακόσια δέκα έξι".
Κάτι μέρες μετά του ανέβηκαν στο βουνό κάτι χριστιανά πιτσιρίκια. "Μας τελειώσανε οι γραφές, παππού κι ο κόσμος έχει βαρεθεί. Κανα γραμματάκι δεν έχεις για μας;" Ο γέροντας τους έδειξε χαμογελώντας το βιβλίο. "Γουάου, γαμώ τα θριλεράκια έγραψες παππού... αλλά τι είναι αυτό το εξακόσια δέκα έξι;"
Ο γέροντας κοίταξε το ταβάνι με ήρεμη απελπισία. Αμάν πια με αυτούς τους μαλάκες τους καινούριους χριστιανούς δασκάλους. Μόνο φανατίλα και βρισίδι ήταν, από μόρφωση μηδέν. Και όχι τίποτε άλλο, κράταγαν και τους μαθητές τους αμόρφωτους. Μη διαβάζεις το ένα - είναι του σατανά. Μη διαβάζεις το άλλο - είναι άχρηστο. Μη μάθεις γεωμετρία - ο Πυθαγόρας λάτρευε την Αθηνά. "Ντουβάρια οι δάσκαλοι, στούρνοι οι μαθητές" μουρμούρισε στα εβραϊκά για να μην τον πάρουν χαμπάρι και κάθησε να τους τα εξηγήσει.
Λίγο έτσι, λίγο αλλιώς, κάπου το μισοκατάλαβαν. Ο ένας, που ήταν και λίγο πιο μορφωμένος και που είχε διαβάσει λίγο Πυθαγόρα έμεινε λίγο παραπάνω.
"Ρε συ, παππού, γιατί να μην βάλουμε και το νι στην αρίθμηση; Βγαίνει πιο γαμάτο το νούμερο έτσι. Εξακόσια εξήντα έξι - έξι εκατοντάδες, έξι δεκάδες, έξι μονάδες. Τρείς φορές το έξι, η ανθρώπινη τελειότητα. Τρεις φορές άνθρωπος χωρίς σεβασμό για το θείο."
Σα να ξύπνησε ο γέροντας. "Εσύ είσαι καλόοοοος! Πώς σε είπαμε;"
"Πάνθαινος. Λοιπόν αν πάρουμε τρείς φορές το έξι μόνο του και τρείς τον κύβο του έξι και τα προσθέσουμε, έχουμε πάλι εξακόσια εξήντα έξι. Τριπλό έξι μόνο του σαν ιδέα στον ουράνιο κόσμο, τριπλό έξι στον κύβο στον υλικό. Ως εν ουρανώ και επι της γής, πώς σου φαίνεται παππού;"
"Πολύ καλός είσαι εσύ! Τίποτε άλλο σου έρχεται;"
Ο πιτσιρικάς έκανε στράκα με τα δάχτυλά του.
"Αν πάρω όλα τα ρωμαϊκά νούμερα και τα βάλω με τη σειρά απο το μεγαλύτερο στο μικρότερο και διαβάσω, έχω το εξακόσια εξήντα έξι. Ο τρόπος που μετράει η Ρώμη, που αγοράζει και πουλάει δηλαδή είναι ο αριθμός του θηρίου!"
"Α, εσύ είσαι πολύ καλός! Τίποτε άλλο;"
"Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα... Δεν μου έρχονται όμως. Οπότε να το βάλω στο αντίγραφο εξακόσια εξήντα έξι;"
"Βάλτο! Μια χαρά θα είναι."
"Όμως ο Πολύκαρπος που έφυγε με το εξακόσια δεκαέξι στο αντίγραφο;"
"Δε βαριέσαι, και τα δύο νούμερα τον Νέρωνα δείχνουν, άρα σωστά είναι... Μόνο που φοβάμαι μην τους πιάσει υστερία τους πιστούς κι αρχίσουν να ψάχνουν το νούμερο παντού..."
"Για τόσο χαζούς μας έχεις, παππού;"
"Και περισσότερο..." σκέφτηκε ο γέροντας, που είχε δει πολλά στη ζωή του. Δεν το είπε, γιατί να απογοητεύσει τη νεολαία; Είχε καιρό μπροστά του να το καταλάβει ο πιτσιρικάς. Εξάλλου θα έπρεπε να εξηγήσει κι άλλα, κ'είχε κουραστεί.
Ο πιτσιρικάς έφυγε.
Ο γέροντας χαμογέλασε και πήρε να πιεί τις σταγόνες του, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά θα είχε όμορφα όνειρα.