...

Αγαπητέ κύριε πρωθυπουργέ, Κωστάκη μου Βου, το ξέρω ότι αγαπάτε τον Σίλβιο τον Μπερλουσκόνι. Σας καταλαβαίνω, εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος και δεν κολλάς σε κάτι πράματα μικρά. Ισως θα πρέπει όμως να ξεκόψετε στην αγαπημένη σας μικρή σας ΔΑΠούτσα ((tm) Tero) (την οργάνωση εννοώ φυσικά, το συμφραζόμενο ήταν τελείως συμπτωματικό!) ότι δεν χρειάζεται να κολακεύουν τον μεγάλο σου έρωτα ακολουθώντας το παράδειγμά του. θα λένε όλοι οι πολιτικοί σας αντίπαλοι ότι όλο λόγια είστε (όποιος το κάνει δεν το φωνάζει κι όποιος το φωνάζει, μάλλον δεν το κάνει).
Επιπλέον είναι και επικίνδυνα τόσα πολλά λεκτικά γ@μίσια για τον εκλεκτό σας συνεργάτη, τον κύριο Βουλγαράκη: Πρώτον, γιατί ήδη το ξέρουμε ότι τον πολιτισμό σε αυτή την χώρα τον έχουμε για τον π0υτσο - δε χρειάζεται να το φωνάζουμε κιόλας και δεύτερον: μπορει τα γ@μίσια να είναι απλώς ευχές, αλλά καθώς ζούμε στην χώρα των ΕΛ, των εκλεκτών του θεού και των θαυμάτων, με τόσα μαγικά-θεϊκά-μαγνητικά ρεύματα μπορεί οι ευχές να γίνουν πραγματικότητα, με κίνδυνο να στραβοψωλιάσει ο συμπαθής υπουργός, οπότε πως θα μπορέσει να αντέξει ο Πολιτισμός χωρίς το ιαματικό φώς του καυλού του?
Σκεφτείτε το, κύριε Πρωθυπουργέ...