Για την ιστορικότητα του Χάρρυ Πόττερ

Εξακολουθεί να προξενεί έκπληξη στον πιστό η πεισματική άρνηση των απίστων (βαρβαριστί muggles) να δεχθούν την ύπαρξη και την ιστορικότητα του σπουδαίου μάγου Χάρρυ Πόττερ.

Και όλα αυτά, τη στιγμή που οι αποδείξεις για την ύπαρξη του ιστορικού Χάρρυ Πόττερ είναι πολλές, πειστικές και έρχονται από πάμπολλες αποδείξεις, ακόμα και απο κύκλους οι οποίοι δεν έχουν ουδεμία σχέση με τον κόσμο της μαγείας.

Παρακάτω θα δώσω τις, κατα τη γνώμη μου, σημαντικότερες αποδείξεις για την ύπαρξη, την ιστορικότητα και τον σωτήριο ρόλο του Χάρρυ Πόττερ στην ιστορία της ανθρωπότητας:

1) Η σημαντικότερη απόδειξη για την ύπαρξη του Χάρρυ Πόττερ έρχεται από τον τηλεφωνικό κατάλογο της British Telecoms. Με μια απλή αναζήτηση, αποδεικνύεται ότι στο Λονδίνο υπάρχει ένας Χάρρυ Πόττερ, πράγμα που επιβεβαιώνει την αληθεια των γραφόμενων της Τζόαν Ρόουλινγκ όπου αναφέρεται σαφώς ότι ο Χάρρυ Πόττερ δρά στο Λονδίνο. Ομοίως η αναζήτηση αποδεικνύει και την ύπαρξη καποιου J.Potter και είναι γνωστόν ότι ο Τζέιμς Πόττερ (James Potter) υπήρξε ο πατέρας του Χάρρυ.
Δια του λόγου το αληθές ιδού και τα αποτελέσματα απο την BT σε screenshot:

Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι η British Telecoms είναι μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών που δεν έχει σχέση με τη μαγεία. Η μαρτυρία των στοιχείων της λοιπόν έχει βαρύνουσα σημασία και αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας την ύπαρξη του ιστορικού Χάρρυ Πόττερ.
2) Η Τζόαν Ρόουλινγκ δεν είναι η μοναδική η οποία έχει γράψει για τον Χάρρυ Πόττερ. Χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γράφουν ιστορίες για τον σπουδαίο αυτό μάγο και σωτήρα της ανθρωπότητας. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 350.000 ιστορίες για τον Χάρρυ Πόττερ και τουλάχιστον 9000 συγραφείς οι οποίοι γράφουν γι'αυτόν με θαυμαστή συνέπεια και ταύτιση σε ότι αφορά την εμφάνιση, την καταγωγή και την ιστορία του. Είναι ανθρωπίνως αδύνατον να υπάρχει τόσο μεγάλη συνωμοσία ή να ταυτίζονται οι περιγραφές τόσο πολλών ανθρώπων για κάποιον που δεν έχουν δει ή για τον οποίο δεν υπάρχουν αξιόπιστες μαρτυρίες. Σύμφωνα με την πλειοψηφία των παραπάνω: ο Χάρρυ Πόττερ υπήρξε, ήταν ένα όμορφο αγόρι με μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια, υπήρξε άτομο δυναμικό και καλοπροαίρετο με ξαφνικές κρίσεις θυμού, είχε ερωτικές σχέσεις με την Τσό Τσάνγκ και την Τζινέβρα "Τζίνυ" Γουϊζλυ- και, κατα πολλές ανεπισημες μαρτυρίες, με τον Ντρέικο Μαλφόυ-, κατέστρεψε τον Βόλντεμορτ και έσωσε την ανθρωπότητα, όπως η πλειοψηφία των παραπάνω συγγραφέων περιγράφει.
3) Εαν νικούσε ο Βόλντεμορτ, αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα θα ζούσε κάτω απο μια τυρρανία που όμοια της δεν θα είχε ξαναγίνει, με τους ανθρώπους χωρίς μαγικές δυνάμεις υπόδουλους των μάγων. Δεδομένου ότι αυτό δεν συνέβη και δεδομένου ότι μόνο ο Χάρρυ Πόττερ κατα την προφητεία θα ήταν ικανός να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη, έπεται ότι ο Χάρρυ Πόττερ όχι μόνον υπήρξε αλλά και κατενίκησε τον Βόλντεμορτ. Ουσιαστικά, αν δεν υπήρχε ο Χάρρυ Πόττερ τώρα δεν θα είμαστε ζωντανοί.
4) Και για να ξεφύγουμε απο τις θεολογικες μαρτυρίες, ας δούμε και κάποιες αλλες, ανεξάρτητες μαρτυρίες που ενισχύουν τις παραπάνω αναφερθείσες. Υπάρχουν μαρτυρίες για την ύπαρξη του καθηγητή του Χάρρυ Πόττερ, Σεβήρου Σνέιπ, ο οποίος κατα μαρτυρίες απο δεύτερο χέρι εσυνουσιάζετο μετά των πιστών οπαδών του. Δεδομένου ότι δεν είναι δυνατόν ένα ανύπαρκτο όν να συνουσιάζεται με υπαρκτά όντα έπεται ότι ο Σεβήρος Σνέιπ ήταν υπαρκτό ον και ως εκ τούτου και ο Χάρρυ Πόττερ είναι υπαρκτό ον.
5) Προς επιβεβαίωσιν των ανωτέρω: Τόσοι άνθρωποι αγοράζουν τα βιβλία που αφηγούνται τις περιπέτειες του Χάρρυ Πόττερ, τα αναμνηστικά του και γράφουν ιστορίες για τις περιπέτειές του. Είναι δυνατόν τοσα άτομα να πλανώνται, να λένε ψέματα ή να αυταπατώνται - και μάλιστα χωρίς κέρδος;
6) Αν ο Χάρρυ Πόττερ και ο κύκλος του δεν ήταν υπαρκτά πρόσωπα, δεν θα δεχόντουσαν τόσο λυσσαλέες επιθέσεις. Κανείς δεν φοβάται ανύπαρκτα πρόσωπα. Οι επιθέσεις, οι διωγμοι και η λογοκρισία που υφίστανται τα βιβλία του Χάρρυ Πόττερ αποδεικνύουν ότι έχουμε να κάνουμε με υπαρκτό πρόσωπο. Το γεγονός μάλιστα ότι, παρά τους διωγμούς, ο Χάρρυ Πόττερ παραμένει δημοφιλής, σημαίνει ότι είναι υπαρκτό πρόσωπο. Κανείς δεν αψηφά τους διωγμούς για να υποστηρίξει κάτι ανύπαρκτο.
Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, η ιστορικότητα του Χάρρυ Πόττερ είναι τεκμηριωμένη πέραν πάσης αμφιβολίας για τον στοιχειωδώς καλόπιστο ερευνητή και οποιαδήποτε αμφισβήτησίς της είναι προϊόν ενός υπέρ του δέοντος κλειστού και απίστου μυαλού, εάν φυσικά δεν πρόκειται περί κρυπτοθανατοφάγου ή άλλου ατόμου σκοτεινών προθέσεων. Αν δεν υπήρξε ο Χάρρυ Πόττερ, τότε όπως προαναφέραμε, θα είμαστε νεκροί. Χρωστάμε την ίδια την ύπαρξη μας και την ζωή μας σε αυτόν και άρα του οφείλουμε σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Ας μην είμεθα ούτε άπιστοι, ούτε αχάριστοι.
Αμήν.

Αφορμή: Το κάτωθι σαμπουάν φαλάκρας (Ιν άδερ γουέρντς, η "άλλη όψις" επέστρεψε - αντε να γυρίσει και ο θαμπούλης ου μου'λειψε...).

Variety Gift 2 - Προβλέψιμο...

Απο ότι βλέπω, και αναμεταδίδει απο τη Ροδιά το Πρέζα TV, η ανασπίτωση ξεκίνησε κανονικότατα στην Πάρνηθα.
Προβλέψιμο, εντελώς προβλέψιμο.
Πως το έλεγαν εκείνοι οι βιολόγοι που μελετούσαν την καρδιακή λειτουργία; Όσο λιγότερο χαοτικές και περισσότερο επαναλαμβανόμενες και προβλέψιμες οι κινήσεις της καρδιάς, τόσο πιο κοντά στο σταμάτημα είναι; Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά δεν πάμε καλά...
Προβλέψιμο, εντελώς προβλέψιμο.

-----


Δυό παιδιά σκοτώθηκαν όταν έπεσε το αεροπλάνο τους, τη στιγμή που μαχόντουσαν τη φωτιά στα Στύρα. Δεδομένου ότι η φωτιά αυτό τον καιρό είναι πιο επικίνδυνος, καταστροφικός και φονικός αντίπαλος απο τους εξ'ανατολών γείτονες, θα περίμενα κάπως περισσότερες εκδηλώσεις θλίψης για τους πιλότους και περισσότερο μένος ενάντια σε όλους αυτούς που ευθύνονται...
Και φυσικά δεν πρόκειται να δούμε θρηνητικές ελεγείες γι'αυτά τα παιδιά (όπως είδαμε γιατον αδικοσκοτωμένο Ηλιάκη). Βλέπετε, δεν πέθαναν εξαιτίας των εχθρών απ'έξω...

Προβλέψιμο, εντελώς προβλέψιμο.

(Για την ιστορία, τα παιδιά λεγόντουσαν Δημήτρης Στοϊλίδης και Ιωάννης Χατζούδης.)

---

Επειδή βάρυνε λίγο το κλίμα και επειδή χρειαζόμαστε δροσιά και ευθυμία, να σας παραπέμψω στην κρυφή ομορφιά που περιέχει μια απο τις δυό ποστάρες αναφοράς της Κωσταντίνας.
Ο τυπάς προσπάθησε να φτιάξει ελληνική σελίδα περνώντας την ύλη του μπλόγκ του από μηχανή αυτόματης μετάφρασης. Το αποτέλεσμα; Εξαιρετικές σελίδες αθέλητου χιούμορ...

Μερικά όστρακα:

"Πήρα τον πρώτο μου (ξέρετε τι) αφότου ήπια το μισό από το ύδωρ. Εντούτοις, that’s ο συνηθισμένος χρόνος ότι παίρνω (ξέρετε ότι τι) καθημερινό έτσι ι don’t σκέφτομαι αυτό είναι το αλμυρό ύδωρ (δεν πρόκειται να υποθέσει την εργασία που γρήγορα οπωσδήποτε)."

(Δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω τι παίρνεις - και γέρνεις... ;) )

Οπουδήποτε πήγε, το αγγούρι έγινε μια καυτή συμπάθεια εξ αιτίας του γεγονότος ότι ήταν νόστιμο και δροσερός ενώ τρώεται - κυρίως ακατέργαστος.
(τι έλεγα; )

Βάρος ανελκυστήρων. Περισσότερος μυς = υψηλός μεταβολισμός.

(εεεε?)

Είμαι βέβαιος ότι θα τον απολαύσετε ικανοποιημένη πλούσια ποιότητα.

I rest my case.
Προβλέψιμο, εντελώς προβλέψιμο...

---


(*προσοχή - καρφώνω στοιχεία για το Χάρι Πόττερ*)

Ο Ντάμπλντορ ήταν σκέτη λέρα - προβλέψιμο, εντελώς προβλέψιμο.
Ο Χάρι Πόττερ ήταν αποτέτοιο, κι έπρεπε να έτσι για να έτσι τον Ακατονόμαστο, και τελικά από αυτό αλλά όχι μόνιμα - προβλέψιμο, εντελώς προβλέψιμο.
Και η κυρία Ρόουλινγκ ξαναχέστηκε στο τάλιρο - αυτό κι αν ήταν προβλέψιμο...


---
Καλη δύναμη με τον καύσωνα...

Ανιστορία - Ένα άρθρο απο το "Αντικάμβριο"

Μια συναρπαστική ανακάλυψη έχει συνταράξει την αρχαιολογικη και βιολογική κοινότητα. Πρόκειται για την ανεύρεση και αποκρυπτογράφηση των αρχείων της έκδοσης "Αντικάμβριο". Απο ότι φαίνεται, τα μαλάκια και οι σκώληκες, θορυβημένα από την εξάπλωση των σπονδυλωτών που απειλούσε να τους κόψει το ζωτικό χώρο δημιούργησαν αυτή την αντιστασιακή έκδοση ως αντίβαρο στη λαίλαπα της Σπονδυλοποίησης. Μεταφράζω λοιπόν αυτό το άρθρο σαν ευγενική προσφορά στους αναγνώστες αυτού του ευλόγ.

Σπονδυλωτή κινητική
Τρύπα Λασπαία

Η κινητική των μαλακίων, των εντόμων και των σπονδυλωτών είναι φτωχότατη σε βαθμούς ελευθερίας σχετικά με την κινησιολογια των γυμνοσαλιάγκων, σκωλήκων, βδελλών κτλ (θεωρητικά μια σκουληκαντέρα έχει 400 βαθμούς ελευθερίας, χρησιμοποιεί στην πράξη 100-200 με 30-40 στην καθημερινή χρήση, ενω οι γυμνοσάλιαγκες χρησιμοποιούν τουλάχιστον 20-25). Άσε πια την τεράστια ευκαμψία των ασπονδύλων σχετικά με την ακαμψία των κελυφοφόρων και των σπονδυλωτών. Τέτοιο ήταν το “εξελικτικό πλεονέκτημα” των σπονδυλωτών, που δεν μπορούσαν να υλοποιήσουν τέτοιον αριθμό βαθμών ελευθερίας και τους απλοποίησαν, μετατρέποντας τον κυκλοτερή ελαστικό χορό σε άκαμπτες περιστροφές και ακαλαίσθητο σύρσιμο (τριλοβίτες). Απλοποίηση σε όλο της το μεγαλείο, όπως απλοποίησαν και τη σωματική δομή, μειώνοντας τις προεξοχές και τις τομές του σώματος σε μονοψήφιο αριθμό. Ζήτω η απλοϊκότητα!

Τα σπονδυλωτά βασίζονται στην ακαμψία και τη σκληρότητα για λόγους “εντυπωσιασμού” και “μεγαλείου”. Αυτό είναι το εξελικτικό υπόβαθρο των σπονδυλωτών: “Όσο πιο βίαιος και άκαμπτός, τόσο μεγαλειώδης” (το ίδιο “πολιτισμικό υπόβαθρο” που οδηγεί στην κατα ζεύγη αναπαραγωγή, το μονοσήμαντο του φύλου, τον αλληλοσπαραγμό και τη διατροφή με τις ζεστές σάρκες του σκοτωμένου θύματος. Βία και Θάνατος δηλαδή.) Βέβαια δεν είναι πάντα έτσι (π.χ. φυτοφάγα σπονδυλωτά)

Τα σπονδυλωτά σε γενικές γραμμές μετακινούνται αλλά δεν ελίσσονται (αναφέρομαι στην χάρη, την ελαστικότητα και την πολυπλοκότητα της κίνησης, όχι στην αποφυγή εμποδίων). Από τα πρώτα βήματά μας ώς πολυκύτταροι οργανισμοί γνωρίζαμε την αξία του ελιγμού. Με το τύλιγμα γύρω απ'τον εαυτό μας παρουσιάζαμε στον έξω κόσμο μόνο το τριχωτό δέρμα της πλάτη μας.Τανυόμενοι καταφέρναμε να περάσουμε απο τα πλέον στενά μέρη χωρίς να ασκήσουμε βία στο περιβάλλον μας. Τέλος πάντων, κάθε οργανισμός προσαρμόζεται στο περιβάλλον με το δικό του τρόπο, δεν αμφιβάλλω γι'αυτό. Ο καθείς και τα όπλα του. Πάντως είναι κρίμα όλοι οι οργανισμοί να εξελίσσονται προς μία κατεύθυνση επειδή θεωρούν οτι εξαναγκάζονται χωρίς να εξερευνούν όλες τους τις δυνατότητες.

Και μου φαίνεται εντελώς λάθος η επιθυμία ορισμένων μαλακίων να αποκτήσουν κέλυφη και οστά. Λες και η φονική μανία και η ακαμψία υπάρχει στην ήπια και πράη φύση μας. Δηλαδή έχεις την ευλυγισία και την αβρότητα την ασπόνδυλη και θέλεις να τα πετάξεις αυτά για να γίνεις ένα αρπακτικό που θα το δαγκώνουν τα δόντια του ήλιου ή ένας δολοφόνος των βράχων που θα κρύβεται ανάμεσα στος ανεξέλικτους σπόγγους και τα κοράλλια! Απλώς δεν πιστεύεις στο DNA σου. Τρέμουν τα πλοκάμια σου και νομίζεις πως τα σπονδυλωτά βρήκαν τη λύση. Ε, δεν είναι έτσι όμως, εσύ δεν είσαι θλιβερή μαριονέτα και ξεραμένο κλαρί σαν τα σπονδυλωτά! Είσαι ένα αβρό και χυμώδες μαλάκιο. Απλώς σου έχει εντυπωθεί στο νευρικό σύστημα ότι είναι ανώτερα όντα και θές να τους ομοιάσεις γινόμενος άκαμπτος και ψυχρός δολοφόνος. Όμως δεν θα γλιτώσεις απο την καταδίωξή τους, θα είσαι πάντα ένα αβρό μαλάκιο και γι'αυτό προσφιλές θύμα και βορά στην βάρβαρη σκληρότητά τους.

Κι αυτά δεν τα λέω λόγω δαρβίνειου ρατσισμού. Απλά τα είπα όλα αυτά επειδή νομίζουμε ότι τα σπονδυλωτά είναι σπουδαίο είδος και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις ικανότητες και την αυταπόδεικτη, έμφυτη ανωτερότητα των ασπονδύλων μαλακίων.

Υ.Γ. Το κείμενο είναι πρόχειρη παρωδία άρθρου γνωστού και μη εξαιρετέου περιοδικού του εθνικιστικού ιδεολογικού χώρου. Ο Ομαδεών θα είχε πολύ περισσότερα να πει για το θέμα ως πιο ειδικός.
Διόρθωση: προστέθηκε ξεκάθαρος σύνδεσμος στο άρθρο για ν' "απολαύσουν" επιχειρήματα οι φίλοι της κλασσικής μουσικής (επισήμανση του Διαγόρα).

Το χρυσό πουλί κ'οι κόκκοι που κουνιώνται

(Μια κωμικοτραγική ιστορία πόνου και ομοιοπαθητικής)

Υπάρχει ένα αρχαίο παραμύθι με ένα πουλί -τώρα κότα ήταν, χήνα ήταν, θα σας γελάσω- που γένναγε χρυσά αυγά, μέχρι που την παραπάχυνε το αφεντικό της και σταμάτησε να γεννάει. Εγώ δε θα σας πώ αυτό το παραμυθάκι, θα σας πώ ένα άλλο.
Σήμερα υπάρχει ένα άλλο πουλί, και συγκεκριμένα μια μακαρίτισσα χήνα, που γεννάει κάτι καλύτερο απο χρυσά αυγά: Είκοσι εκατομμύρια ζεστά-ζεστά δολλάρια, ήτοι κάπου δεκάξι με δεκαεφτά εκατομμύρια ευρώπουλα το χρόνο. Και αν το πουλί του παραμυθιού σταμάτησε να γεννάει όταν παραχόντρυνε η ηλιθιότητα του ιδιοκτήτη του, αυτό το πουλί που σας λέω γεννάει τόσο περισσότερο όσο αυξάνεται η ηλιθιότητα του κόσμου.
Να σας πώ λοιπόν πως έχει η υπόθεση.
Κάποτε, εκεί στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, όταν ακόμα αυτό το έκτρωμα που λέγεται Διαφωτισμός δεν είχε εξαπλωθεί και ο κόσμος πίστευε ακόμα στις χρηστές αρχές της Πατρίδος, της Θρησκείας και της Αγίας Οικογενείας (εεεπ, τις "Επικίνδυνες σχέσεις" κρύφτες!) η Ιατρική περιοριζόταν στις προσευχές, στα ξόρκια και ότι πρακτική γνώση είχε γλιτώσει από τις πυρές της Αγίας και Δικαίου Ιεράς Εξέτασης, εξάγνισμένη και βαπτισμένη στα νάματα της αγίας Μεταφυσικής Σκέψεως (για να το πώ νεοταξιστί, στις περισσότερες των περιπτώσεων FUBAR). Το κλύσμα, η αφαίμαξη και τα δηλητήρια που δινόντουσαν με βάση κάποια αυθεντία της αρχαιότητας και με αλχημιστική λογική πολλές φορές αντί να σταματήσουν την αρρώστια βοηθούσαν τον ασθενή ν'αποδημήσει εις τόπον χλοερόν μια ώρα νωρίτερα.
Κάπου τότε προέκυψε ο Χάνεμαν, ένας γερμανός γιατρός. Καλό ανθρωπάκι κατα βάθος, πονούσε η ψυχή του να βλέπει τους αρρώστους να ταλαιπωρούνται από τα δηλητήρια και τις αφαιμάξεις. Έκατσε λοιπόν, μάλλον διάβασε τον Παράκελσο που χρησιμοποιούσε τη συμπαθητική μαγεία, "ο τρώσας και ιάσεται" και του άναψε λαμπάκι. Σκέφτηκε "Ρε, μπας και το όμοιο θεραπεύει το όμοιο;" Ίσως και να θυμήθηκε ότι όσοι περνάγανε μια φορά κάποιες αρρώστιες δεν τις ξαναπερνάγανε, όποτε σκέφτηκε "Ρε, μπάς και η μικρή αρρώστια διώχνει τη μεγάλη;" Για να μην τα πολυλογώ, του'φεξε ότι "άν διαλύσω πάρα πολύ κάποια ουσία που προκαλεί ένα σύμπτωμα, και τη δώσω σε κάποιον που το έχει, θα του περάσει".
Αμ έπος, αμ έργον, λοιπόν. Ο Χάνεμαν και οι μαθητές του μαζευόντουσαν, δοκιμάζανε διάφορες ουσίες, βλέπανε τι συμπτώματα τους προκαλούσανε και τα καταγράφανε σε κιτάπια, τα Materia Medica. Λατινικά δηλαδή, για να πειστούνε οι απανταχου ακαδημαϊκοί ότι κάνουμε επιστήμη και δεν παίζουμε με το πουλάκι μας (που θα παίξουμε σε λίγο, αλλά κάντε λίγη υπομονή και θα φτάσουμε και στο πουλάκι). Καθότι για να πάρουνε στα σοβαρά αυτό που κάνεις πρέπει να του δώσεις κι ένα σοβαροφανές, αρχαϊζον (έστω και βλαχοκαθαρευον στην ανάγκη) όνομα.
Και η φάση ήταν ότι δούλευε. Εντάξει, όχι ακριβώς, αλλά απο το να βλάψεις χειρότερα τον ασθενή με τις καυτηριάσεις, τις βδέλλες, τ'απανωτά κλύσματα και τα δηλητηριώδη καθαρτικά, καλύτερα να του δώσεις νεράκι του θεού και ν'αφήσεις την αρρώστια να κάνει τον κύκλο της. Αν μάλιστα ο έτσι το πιστεύει ότι το νεράκι που του έδωσες του κάνει καλό- άσε την ανακούφιση που θα νιώσει επειδή γλίτωσε την φλεβοτομή και το κλύσμα-, κάπου θα νιώσει καλύτερα - ίσως και να γίνει καλύτερα. Γνωστό το φαινόμενο, και το λέμε και επισήμως φαινόμενο Placebo*.

Και η ομοιοπαθητική προόδευσε, οχι ακριβώς όπως η κλασσική ιατρική που έμαθε από τα λάθη της και χρησιμοποίησε τα εργαλεία που της έδωσαν οι άλλες επιστήμες και τεχνολογίες**, αλλά χόντρυνε τα κιτάπια της και τα πορτοφόλια των ομοιοπαθητικών (αν πουλάς δέκα ευρώ τα δέκα κυβικά εκατοστά αποσταγμένο νεράκι, να δείς πως χοντραίνει το πορτοφόλι σου) Προστέθηκαν τέτοια θαυματουργά φάρμακα όπως το Lacryma Filia (τα δάκρυα ένος θλιμμένου κοριτσιού) ή το Flavus Irides (το κίτρινο φώς της ίριδας - πιάσ'τ'αυγό και κούρευτο, δηλαδή). Λίαν προσφάτως προστέθηκε και το Oscillococcinum που γιατρεύει τη γρίππη, τη σύφιλη και την ψωρίαση.
Κι εκεί είναι που μπαίνει το πουλί της ιστορίας μας.
Έτυχε λοιπόν, εκεί, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ένας ομοιοπαθητικός γιατρός, ο κύριος Roy να πάρει αίμα από έναν ασθενή που πέθαινε απο την ισπανική γρίππη. Τώρα δεν ξέρω, νά'ταν η κούραση που τον βάρεσε στο κεφάλι, να'παιρνε τίποτες ληγμένα, να'χε πάθει κανα σόκ, να κάνανε πουλάκια τα ματάκια του, ψέματα θα σας πώ -ούτε ήμουν εκεί, ούτ'έχω κόκκινο βρακί. Το θέμα είναι ότι την είδε, ή μάλλον τα είδε: κάτι μπαλάκια (κόκκοι) ανομοίου μεγέθους συνδεδεμένα που ταλαντωνόντουσαν και αλλάζανε μέγεθος: άλλοτε τα'βλεπε, άλλοτε δεν τα'βλεπε. και το θέμα είναι ότι τα έβλεπε μόνο αυτός, ή ήθελε να τα βλέπει. Και τα'βλεπε παντού: στα φύματα των φυματικών, στα συφιλιδικά έλκη, στο αίμα των ρευματικών, σε καρκινικούς όγκους... Κοντολογής, νόμισε ότι είδε το αίτιο πάσας νόσου και πάσας μαλακίας.
Κι επειδή το να τους λέει αυτούς τους κόκκους "μπαλάκια που κουνιώνται δεξιά κι αριστερά" αποφάσισε να τους δώσει ένα ωραίο λατινικό όνομα. Τι νομίζατε, μυρμήγκια βόσκαγε; Επιστήμη έκανε. Τα είπε λοιπόν oscillococci, όπερ σημαίνει ταλαντευόμενοι κόκκοι. και φυσικά έπρεπε να τους μαζέψει, να τους εκχυλίσει και ν'αραιώσει εις άπατον το εκχύλισμα του oscillococcus - ήτοι το oscillococcinum- για να θεραπεύσει το σύμπαν.
Και να λοιπόν πως ακριβώς μπαίνει το πουλί στην ιστορία. Για να κατασκευαστεί το oscillococcinum μιάς χρονιάς, ρίχνουμε σε ένα λίτρο μίγματος παγκρεατικού χυμού και γλυκόζης 15 γραμμάρια απο την καρδιά και 35 γραμμάρια από το συκώτι μιας φρεσκοσφαγμένης χήνας. Γιατί ειδικά καρδιά και συκώτι; Γιατί "Το συκώτι κατα τους Αρχαίους είναι η έδρα του πόνου(...) και στο συκώτι συμβαίνουν πρώτα οι παθολογικές μεταβολές του αίματος". (στον σύνδεσμο θα βρείτε την πλήρη ερμηνεία του κυρίου Roy. Καθώς λένε και οι κακοι και μυσαροί γιάνκηδες "you can't make this shit up"). Αυτό το αφήνουμε σαράντα μέρες να διαλυθεί και κατόπιν το ενεργοποιούμε δια της μεθόδου Κόρσακοφ, ήτοι: κοπανάμε μια φορά ένα δοχείο που περιέχει διάλυμα, το αδειάζουμε και το ξαναγεμίζουμε με απεσταγμένο νερό. Καθε επανάληψη ειναι και ένας βαθμός ενεργοποίησης. Στις διακόσιες φορές το διάλυμα έχει χτυπηθεί καλά κι έχει ενεργοποιηθεί, οπότε με το νεράκι που προέκυψε μουσκεύουμε δεξτρόζη και φτιάχνουμε χαπάκια.
Αυτά τα χαπάκια λοιπόν κάνουν θαύματα: Γιατρέυουν τη σύφιλη, τον καρκίνο, τη γρίππη, την ψωρίαση, την αγωνία της διαβητικής γυναίκας με καταρροή που εκδηλώνεται σαν αίσθημα μυρμηγκιάσματος στα άκρα της. Για την σεξουαλική ανικανότητα δεν ξέρω αν κάνει αλλά δεν αποκλείεται. Αν χρησιμοποιήσεις αρκετά μεγάλο δοχείο, μια χήνα φτάνει για να φτιάξεις την προμήθεια oscillococcinum μιας χρονιάς, ήτοι τα είκοσι εκατομμύρια ζεστά δολλαριάκια που λέγαμε.
Πρακτικές ηθικότατες δηλαδή, και όχι σαν αυτές των ανήθικων φαρμακοβιομηχανιών που κακοποιούν τα ζώα, ποτίζουν με χημικά τον κοσμάκη και μετακυλίουν στο κόστος του φαρμάκου το κόστος έρευνας. Αν πιστεύετε ότι είναι απατεωνία η πρακτική, είστε κακοήθεις αστοιχείωτοι και τσιράκια των πολυεθνικών και του κατεστημένου. Δηλαδή παντελώς απαράδεκτοι και ντροπή σας.

+βοήθειάμας+

Αφορμές:

Η είδηση ότι το Πανεπιστήμιο Αιγαίου θα οργανώσει τμήμα Ομοιοπαθητικής. Άντε και του χρόνου ν'ανοίξουν τμήματα Αστρολογίας, Ρέικι, Τετρατριχεκτομίας και Φαινομενολογίας του χτυπήματος της Επιγλωττίδας στη Δανική Πεολειχία (τα δύο τελευταία είναι © του Θείου Ουμπέρτο)

Η all time classic σειρά του J95 που είχε βγάλει πέρσι την είδηση στο τέταρτο μέρος της σειράς του. 1,2,3,4,5

Υ.Γ: Κωσταντίνα, μπορείς να το θεωρήσεις και ελαφρώς αργοπορημένο δωράκι (αν δεν είναι εντελώς απαράδεκτο)...


*μή μου πείτε ότι επειδή πιάνει σε ζώα και βρέφη η ομοιοπαθητική, δεν ισχύει το φαινόμενο placebo επειδή το ζώο ή το μωρό δεν καταλαβαίνουν. Μπορεί τα βρέφη και τα ζώα να μην καταλαβαίνουν τα λόγια, αλλά είναι πολύ πιο ευαίσθητα στα θετικά συναισθήματα και την ελπίδα του γονιού που βγαίνει απο τη γλώσσα του σώματος του. Αν ο γονιός πιστεύει ότι δίνει κάτι καλό στο μωρό (ή το "μωρό" κατοικίδιο) του, το μωρό θα το νιώσει- ίσως και καλύτερα από έναν ενήλικα θωρακισμένο από τη λογική.
**Μάλλον αδικώ εδώ την ομοιοπαθητική. Μπορεί να έχει γράψει τις σύγχρονες προόδους της επιστήμης εκεί που δεν πιάνει μελάνι (πίσω απ'τ'αυτί) αλλά τις ορολογίες της τις χρησιμοποιεί με τρόπο έως και γουστόζικο. Ειδικά το επίθετο "κβαντικός" είναι πολύ σικ τον τελευταίο καιρό στους κύκλους της εναλλακτικής τιποτεπαθητικής.

Ευρωβύζιον ερζάτς.

Έλεγα που πάμε με τον ερζάτς Ρίκυ Μάρτιν Σαρμπέλ, αλλά τελικά πολύ ερζάτς κυκλοφόρησε στο προχτεσινό Ευρωβύζιον. Ερζάτς Joan Baez η Λιθουανία, ερζάτς Ozzy (με ολίγη από Ντέιβιντ Λη Ρόθ) η Σουηδία, ερζάτς George Michael η Τουρκία, ερζάτς Sugarbabes η Ρωσσία, ερζάτς κανταδόρους η Λεττονία και ερζάτς kd lang (που έμπασε στο πλύσιμο) η νικήτρια για τη Σερβία.
Α,ρε Βέρκα θεά, μας φάγανε τα ερζάτς...