Σπονδυλωτή κινητική
Τρύπα Λασπαία
Τρύπα Λασπαία
Η κινητική των μαλακίων, των εντόμων και των σπονδυλωτών είναι φτωχότατη σε βαθμούς ελευθερίας σχετικά με την κινησιολογια των γυμνοσαλιάγκων, σκωλήκων, βδελλών κτλ (θεωρητικά μια σκουληκαντέρα έχει 400 βαθμούς ελευθερίας, χρησιμοποιεί στην πράξη 100-200 με 30-40 στην καθημερινή χρήση, ενω οι γυμνοσάλιαγκες χρησιμοποιούν τουλάχιστον 20-25). Άσε πια την τεράστια ευκαμψία των ασπονδύλων σχετικά με την ακαμψία των κελυφοφόρων και των σπονδυλωτών. Τέτοιο ήταν το “εξελικτικό πλεονέκτημα” των σπονδυλωτών, που δεν μπορούσαν να υλοποιήσουν τέτοιον αριθμό βαθμών ελευθερίας και τους απλοποίησαν, μετατρέποντας τον κυκλοτερή ελαστικό χορό σε άκαμπτες περιστροφές και ακαλαίσθητο σύρσιμο (τριλοβίτες). Απλοποίηση σε όλο της το μεγαλείο, όπως απλοποίησαν και τη σωματική δομή, μειώνοντας τις προεξοχές και τις τομές του σώματος σε μονοψήφιο αριθμό. Ζήτω η απλοϊκότητα!
Τα σπονδυλωτά βασίζονται στην ακαμψία και τη σκληρότητα για λόγους “εντυπωσιασμού” και “μεγαλείου”. Αυτό είναι το εξελικτικό υπόβαθρο των σπονδυλωτών: “Όσο πιο βίαιος και άκαμπτός, τόσο μεγαλειώδης” (το ίδιο “πολιτισμικό υπόβαθρο” που οδηγεί στην κατα ζεύγη αναπαραγωγή, το μονοσήμαντο του φύλου, τον αλληλοσπαραγμό και τη διατροφή με τις ζεστές σάρκες του σκοτωμένου θύματος. Βία και Θάνατος δηλαδή.) Βέβαια δεν είναι πάντα έτσι (π.χ. φυτοφάγα σπονδυλωτά)
Τα σπονδυλωτά σε γενικές γραμμές μετακινούνται αλλά δεν ελίσσονται (αναφέρομαι στην χάρη, την ελαστικότητα και την πολυπλοκότητα της κίνησης, όχι στην αποφυγή εμποδίων). Από τα πρώτα βήματά μας ώς πολυκύτταροι οργανισμοί γνωρίζαμε την αξία του ελιγμού. Με το τύλιγμα γύρω απ'τον εαυτό μας παρουσιάζαμε στον έξω κόσμο μόνο το τριχωτό δέρμα της πλάτη μας.Τανυόμενοι καταφέρναμε να περάσουμε απο τα πλέον στενά μέρη χωρίς να ασκήσουμε βία στο περιβάλλον μας. Τέλος πάντων, κάθε οργανισμός προσαρμόζεται στο περιβάλλον με το δικό του τρόπο, δεν αμφιβάλλω γι'αυτό. Ο καθείς και τα όπλα του. Πάντως είναι κρίμα όλοι οι οργανισμοί να εξελίσσονται προς μία κατεύθυνση επειδή θεωρούν οτι εξαναγκάζονται χωρίς να εξερευνούν όλες τους τις δυνατότητες.
Και μου φαίνεται εντελώς λάθος η επιθυμία ορισμένων μαλακίων να αποκτήσουν κέλυφη και οστά. Λες και η φονική μανία και η ακαμψία υπάρχει στην ήπια και πράη φύση μας. Δηλαδή έχεις την ευλυγισία και την αβρότητα την ασπόνδυλη και θέλεις να τα πετάξεις αυτά για να γίνεις ένα αρπακτικό που θα το δαγκώνουν τα δόντια του ήλιου ή ένας δολοφόνος των βράχων που θα κρύβεται ανάμεσα στος ανεξέλικτους σπόγγους και τα κοράλλια! Απλώς δεν πιστεύεις στο DNA σου. Τρέμουν τα πλοκάμια σου και νομίζεις πως τα σπονδυλωτά βρήκαν τη λύση. Ε, δεν είναι έτσι όμως, εσύ δεν είσαι θλιβερή μαριονέτα και ξεραμένο κλαρί σαν τα σπονδυλωτά! Είσαι ένα αβρό και χυμώδες μαλάκιο. Απλώς σου έχει εντυπωθεί στο νευρικό σύστημα ότι είναι ανώτερα όντα και θές να τους ομοιάσεις γινόμενος άκαμπτος και ψυχρός δολοφόνος. Όμως δεν θα γλιτώσεις απο την καταδίωξή τους, θα είσαι πάντα ένα αβρό μαλάκιο και γι'αυτό προσφιλές θύμα και βορά στην βάρβαρη σκληρότητά τους.
Κι αυτά δεν τα λέω λόγω δαρβίνειου ρατσισμού. Απλά τα είπα όλα αυτά επειδή νομίζουμε ότι τα σπονδυλωτά είναι σπουδαίο είδος και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις ικανότητες και την αυταπόδεικτη, έμφυτη ανωτερότητα των ασπονδύλων μαλακίων.
Υ.Γ. Το κείμενο είναι πρόχειρη παρωδία άρθρου γνωστού και μη εξαιρετέου περιοδικού του εθνικ
Διόρθωση: προστέθηκε ξεκάθαρος σύνδεσμος στο άρθρο για ν' "απολαύσουν" επιχειρήματα οι φίλοι της κλασσικής μουσικής (επισήμανση του Διαγόρα).
