Αντιπορνικός ή Μισοblogων

Πτωχής και πένητος πλην πουλημένης προδότισσας πόντιας πουτάνας πληροφορικαρίου παραλήρημα.

Πόρνες του διαδικτύου μας κατονόμασε αξιότιμος εταίρα της δημοσιογραφίας, ομόσταυλος περίκαλλου αθλητή της ορθοδοξιάς στον αγώνα ενάντια στη Νέα Ταξιν πραγμάτων. Δέχομαι τον χαρακτηρισμό, αλλά θα ήθελα να προστεθεί σε αυτόν και η διευκρίνισις "πόντια", καθώς γνωρίζω ότι οι άλλες πόρνες της ενημέρωσης πληρώνονται και πληρώνονται αδρά με αμοιβές μυρίων ευρώ (ιδίως όταν οι ίδιες παίζουν και το ρόλο της πορνοβοσκού). Ναι, τόσο ανόητη είμαι, που κάνω το κέφι μου στις ώρες που μου περισσεύουν απο το λειτούργημά που σπούδασα, αντί να εξυπηρετώ το συμφέρον των τίμιων και αδέκαστων πολιτικών μας ανδρών και δη των πατριωτών.
Και όχι μόνο είμαι ανόητη, αλλά είμαι και βλαμμένη. Άφησα τα τριανταπέντε μου χρόνια να περάσουν χαμένα χωρίς να συνευρεθώ με κάποιον απο τους παραπάνω τίμιους και αδέκαστους πολιτικούς άνδρες, τη στιγμή που αυτή η συνεύρεση θα μου έδινε περιθώρια κοινωνικής ανέλιξης και κοινωνικής προσφοράς. Ναι, θα μπορούσα ν'ανοίξω τα πόδια μου και να σκεφθώ την Ελλάδα - η έστω το διδακτορικό της ιατρικής μου- και να γίνω μια έξοχος σύζυγος και μητέρα, αντί για μιά αισχρή διαδικτυακή πόρνη.
Ω, ναι. Είμαι ανόητη και βλαμμένη. Και το μέγεθος της ανοησίας και της βλακείας μου το συναγωνίζεται μόνο η προπέτεια και η ιταμότητά μου. Παρόλο που είμαι πληροφορικάριος και παρά το γεγονός ότι οι πληροφορικάριοι σε οποιονδήποτε τομέα εκτός της επιστήμης τους μόνο μπούρδες μπορούν να πετάξουν, επιμένω να εκφράζω άποψη επί παντός του επιστητού και να μη σωπαίνω. Και έτσι κάνω και μετράω τον εαυτό μου ίσο με τους κτηνιάτρους (ή έστω ΤΕΙτζήδες), οι οποίοι αυτομάτως γίνονται φωτεινοί παντογνώστες σε όλα τα θέματα βυθιζόμενοι στα νάματα της πατριωτικής αναρχικής ή μη νεορθοδοξίας και δεξιάς και δεχόμενοι την πύρινη κουτσουλιά του αγιοπερίστερου-τεριρέμ το οποίον μόνο εις τους ΕΛληνας πατριώτας ορθόδοξους εκχέει την Θείαν Φώτισιν.
Και όχι μόνο είμαι προπετής και δεν γνωρίζω την θέση μου, αλλά είμαι και μεγάλη προδότισσα του γένους. Και για να καταλάβετε το μίσος μου για την Ελλάδα, λατρεύω μόνο ότι το Ελληνικό είτε έχει εκλείψει είτε μπορεί να υιοθετηθεί και από άλλους λαούς για την ωφέλειά και την αρετή τους. Με τόση καχυποψία και κακοπιστία, μάλιστα, αντιμετωπίζω τους συμπολίτες μου που διαλαλούν τον πατριωτισμό τους, ώστε απαιτώ να μου αποδείξουν με έργα την ανωτερότητα του ελληνικού πολιτισμού και τους λοιδωρώ όταν οι πράξεις τους δεν είναι σε αντιστοιχία με τα λόγια τους. Ναι, τόση κακοπιστία μόνο προδοτική θα μπορούσε να την ονομάσει κανείς, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν και άλλες αποδείξεις.
Και να άλλο ένα δείγμα της κακίας μου και της έχθρας που δείχνω απέναντι στο έθνος μου και τις εθνικές ιδέες: Χρησιμοποιώ την ελευθερία του λόγου ως πρόσχημα για να επιτεθώ στα ιερά και τα όσια της φυλής μου με το πρόσχημα της κριτικής, λησμονώντας ότι η κριτική πρέπει να γίνεται με σκοπό να στηρίξει τον κρινόμενο πατριώτη και την κρινόμενη πατριωτική άποψη. Λέω λοιπόν, προδοτικά, συκοφαντικά και υπονομευτικά "Είσαι ψεύτης", "αυτή η άποψη δε στέκει", "σου πουλάνε φούμαρα κι εσύ τα χάφτεις", "η συμπεριφορά σου είναι συμπεριφορά φασίστα και τραμπούκου" αντί να λέω: "Μπράβο μεγάλε, έτσι, ξέσκισέ τους τους αναρχοφασίστες διεθνιστούληδες", "Ετσι, αν και μάλλον σφάξιμο θέλουν οι προδότες του τΣΥΡΙΖΑ" ή πιο αυστηρά "καλά τα λές, αλλά ξέχασες την δασεία στο ο" αποθαρρύνοντας έτσι τους πατριώτες στο χριστοήθες έργο τους και ανακινώντας έτσι τη δίκαιη εθνική οργή τους.
Και μια και είπα για τόνους, να άλλη μια απόδειξη του μισελληνισμού μου: απεχθάνομαι και ονομάζω "αλεξανδρινά μυγοχέσματα" τους θείους και αοίδιμους τόνους, τις άγιες και δίκαιες ψιλές, τις οσίες και μακάριες δασείες, τις εκφραστικές της γλώσσας περισπωμένες, και την ηδονικήν υπογεγραμμένη στο ωμέγα. Να μισώ τα σημεία τα οποία ενέπνευσαν, προτού γεννηθούν, τα αριστουργήματα της αρχαίας γραμματείας: Τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Πλάτωνα (που εμμένω, βαρβαρίζοντας, να τον λέω στην αιτιατική "Πλάτωνα" ενώ θα έπρεπε να τον λέω, όπως όλοι οι εραστές της πατρίδος "τον Πλάτων"*), τον Αριστοτέλη! Είναι σα να μισώ την ίδια μου τη γλώσσα. Όχι δεν είναι σα να μισώ, τη μισώ πραγματικά.
Και τόσο τη μισώ, παρόλο που έχω στη βιβλιοθήκη μου και τα έπη του Ομήρου και τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη, που απαιτώ να καταργηθεί η διδασκαλία της αρχαίας μας γλώσσας στο γυμνάσιο και να διδάσκεται μόνο η φτωχή και χυδαία δημοτική, με το πρόσχημα ότι δεν πρέπει τα παιδιά να μπερδεύονται με πολλαπλούς τύπους αλλά να μαθαίνουν καθαρή τη γλώσσα που μιλούν. Μάλιστα, στις συζητήσεις με γνωστούς μου συκοφαντικά αποδίδω στη διδασκαλία των αρχαίων στο γυμνάσιο τη στρέβλωση του γλωσσικού αισθητηρίου των νέων και τις φρικτές ελληνικούρες που με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα διαβάζω και ακούω. Δεν είναι προφανές το πόσο ποταπό και χυδαίο πλάσμα είμαι;
Και όχι μόνον στην πατρίδα αλλά και στους συμμάχους μου συμπεριφέρομαι αισχρά και τους κατακρίνω όταν λέγουν κάτι που στα μάτια μου δε στέκει. Τους φιλελεύθερους, που θα έπρεπε να υποστηρίζω άκριτα, κατηγορώ για αφέλεια, ασυνέπεια, τυφλό φανατισμό και παιδαριώδη λάθη (όπως το μπλέξιμο της κομμουνιστικής βούρτσας και της φασιστικής τσασπού) και δυσφορώ για τον αμοραλισμό τους. Έτσι πορεύομαι, άφιλη και άπιστη, χωρίς ομάδα, στην αλαζονεία του πνεύματος μου, όπως αρμόζει στην πιο χυδαία καλντεριμιτζού του διαδικτύου.
Τίποτε όμως δεν συναγωνίζεται το μίσος μου για την πατρίδα από το μίσος μου για τη θρησκεία και κάθε θρησκεία. Τόσο αντιπνευματικό όν είμαι, τόσο στρεβλή η ψυχή μου και τόσο μαύρη η καρδιά μου, ώστε δεν πείθομαι απο τους σεπτούς ιερείς που με θέρμη υποστηρίζουν την αλήθειά του θεού και προσπαθούν με απειλές να με διαφυλάξουν απο τον βόρβορο της κόλασης και τα καζάνια με την πίσσα, αλλά απο τους άπιστους επιστήμονες που δεν είναι κάν σίγουροι για την αλήθεια των λεγομένων τους. Και τόσο έχει στρεβλωθεί το μυαλό μου απο την απιστία, ώστε θεωρώ την πειθώ απο τα αποδεδειγμένα επιστημονικά δεδομένα ανώτερη της Θείας αλήθειας, της δοσμένης απο το θεό αν και αναπόδεικτης. Τόσο μίζερη είμαι, που δέχομαι μόνο ότι μπορώ να εξετάσω.Τόσο μικρή είναι η ψυχή μου που δεν χωράει το αναπόδεικτο, το παράλογο, την θεία τρέλλα. Άρρωστη και μίζερη από τον ορθολογισμό είμαι, ερίφιο που θ'αποκοπεί απο το ποίμνιο του θεού και θα πέσει στο γκρεμό της κολάσεως, ως οφείλει.
Και έτσι πέρασα τη ζωή μου, στην αρχή στη σιωπή, όπως θα όφειλα, μέχρι που βρήκα, στην αναρχία του διαδικτύου τρόπους να εξαπολύσω το δηλητήριό μου, εγώ, η μαύρη χήρα του διαδικτύου. Και έγινα μάστιγα, παίρνοντας ένα χυδαίο ψευ΄δώνυμο, μαζί με τα βατράχια και τα τιμημένα καλτσόβρακα, μολύνοντας με ανόσιες σκέψεις και ιδέες το διαδίκτυο αντί να συντελώ στο μεγαλείο του Γενους με σοφία, λογιοσύνη και καθεστωτική επωνυμία. Αλλα +ο καιρός γαρ εγγύς+, οι συκοφαντίες πλέον θα κολάζονται και η πληροφορία πλέον θα ρέει μόνον απο καθεστωτικώς και φιλοχρήστως αποδεκτά κανάλια.

Ενας λαός, μία ΕΛληνική αυτοκρατορία, ένας ηγέτης - έρρωσθε!

Η μελλοθάνατη πόρνη του διαδικτύου σας χαιρετά!


Υ.Γ. Ιν άδερ γουέρντς, άι'μ'μπάκ οφίσιαλλι έστω και για λίγο. Μπορεί να βαριέμαι να βλέπω να με προλαβαίνουν άλλοι και να γράφουν καλύτερα αυτά που θέλω να πω, αλλά βαριέμαι ακόμα περισσότερο να πνίγω κουβέντες.
Υ.Γ.2. Το παρόν είναι (μάλλον κάκιστη) παρωδία του "Μισοπώγωνος", με διάφορες κλοπές (απο τον αγαπημένο "Διάλογο" αμέσως-αμέσως συνειδητά και απο διάφορους άλλους ασυνείδητα).

*Το ελληνοψύχι, κατά 80%, την αιτιατική του κυρίου ονόματος "Πλάτων" θα την γραψει "τον Πλάτων".

Αναστολή εργασιών

Το μπλόγκ κατεβάζει ρολά μέχρι το Μάρτιο - δεν υπάρχει καιρός, έμπνευση, προφητικές ικανότητες (για τον καζαμία), αλλά υπάρχουν μπόλικες υποχρεώσεις επαγγελματικές και μη.

Καλή τύχη, ψυχραιμία, καi don't let the black holes run you down.

Δε θα σχολιάσω ούτε το ιατροπορνό με τον Αρχιεπίσκοπο ούτε το κανονικό πορνό με τη ζαχοθεμακιάδα. Αρνούμαι να ασχοληθώ με αηδίες.

Α, και επειδή δεν μπορώ να κλείσω ρολά χωρίς να το επαναλάβω: τα σκατά, όση σοκολάτα και να τους ρίξεις, προφιτερόλ δε γίνονται -δεν πα'να βγάλεις και νομοσχέδια, δε πα'να ξελαρρυγιάζονται τα τρόλλ (εξαιρετικό δείγμα Trollius Tsatsus Anencephalus σχολιάζει στο blog του Τάλω εδώ...)

Le Roi Nicola

Μεγάαααλος πο(υ)λητικός όντως και ο λεβέντης ο Νικολά Σαρκοζύ/Σκατοζύ. Το ίνδαλμα του δάμαλου του μπουφανάτου και κάθε έλληνος Little Blue Football.

Και όλα κι όλα, εξαιρετικά υπερήφανη εθνική πολιτική, όπως όλοι οι δεξιοί οι αλλοιθωρίζοντες ακροδεξιά!

"Τρίζουμε τα δόντια στους μαυροπόδαρους φτωχοδιάβολους -τα μπάζα, τα racailles- που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Ναι, σε αυτούς μας παίρνει να πουλήσουμε μαγκιά, η νίκη μας εναντίον τους είναι σίγουρη. Ξερο ψωμί, δεκατρείς ώρες δουλειά κάθε μέρα, σύνταξη στα εβδομήντα και πλαστικό σημαιάκι. Τι το θέλεις το γεμάτο στομάχι, το ραχατλίκι και την εγωϊστική απαίτηση να έχεις δικό σου χρόνο και δικά σου ενδιαφέροντα; Ξέχνα τους εγωϊσμούς, η εθνική οικονομία σε χρειάζεται! Έχουμε πόλεμο οικονομικό και σε λίγο θα μπούμε σε πόλεμο κανονικό.

Βλέπετε ο φίλος μας, ο Μπους της Αμερικής, την ψάχνει για πόλεμο με το Ιράν. Κι εμείς θέλουμε να τα'χουμε καλά με το Μπους της Αμερικής. Τι να μιλάμε για ενωμένη, δυνατή Ευρώπη και τα κουρουφέξαλα; Μια χαψιά θα μας κάνουν οι γιάνκις. Εθνικά υπερήφανοι, ναι, αλλά όχι και να χάσουμε τις μπίζνες της ανοικοδόμησης. Δεν θα πάθει τίποτε η εθνική μας υπερηφάνια αν του καθαρίσουμε τα οπίσθια γλειπτικώς κι αν γίνουμε και λίγο γιουσουφάκια των καουμπόηδων. Εξάλλου έχουν και μερικές καλές ιδέες για το τι πρέπει να κάνουμε με τους μαυροπόδαρους... Εμείς, οι χριστιανοδημοκράτες πρέπει να τα βρίσκουμε μεταξύ μας, να μη μας φάνε οι άθεοι, αναρχοκομμουνιστές,διανοούμενοι διεθνιστούληδες - ξέρουμε εμείς απο δικού μας τι ζημιά μπορούν να κάνουν."

Κι αυτά λέει στον εαυτό του ο Σαρκοζύ, και οι δημοσιοκάφροι απανταχού παινεύουν το θαρρος του και την πολιτική του οξυδέρκεια. Ο κόκορας με τον αϊτό συμβασιλιάδες στο κοτέτσι - ποιός να το πίστευε;

Βέβαια, τη νύχτα, εκεί κατά τις δώδεκα, κάτι δεν τον αφήνει να κοιμηθεί τον μισοπατριώτη μας τον Νικολά. Κάτι σαν τρίξιμο, κάτι σαν κροτάλισμα κοκκάλων, κάτι σαν τις στροφές του κοιμισμένου που δεν μπορεί να βρεί ύπνο. Κάτι που έρχεται απο το νεκροταφείο όπου είναι θαμμένος ο Ντε Γκώλ. Και όταν καταφέρνει να κοιμηθεί, βλέπει την Μαριάν να τον κοιτά με το λερό σκουφάκι της στα χέρια και να λέει : "Πώς να το καθαρίσω; Πως να το φορέσω; Δοχείο νυχτός μου το'κανες και τίποτε δεν το ξεπλένει. Λέω να το ρίξω στην πυρά του ολοκαυτώματος που έρχεται."

Κ'ύστερα χάνεται η Μαριάν, και ο Νικολά μένει μόνος του στο δωμάτιο, που - έτσι όπως γίνεται στα όνειρα- έχει σκεπαστεί από αχλύ. Απέναντί του το μόνο καθαρό είναι ο καθρέφτης και τον κοιτάζει, ψάχνοντας να δεί ένα παρήγορο πρόσωπο στ'όνειρό του.

Και βλέπει, αντί γι'αυτό, το πρόσωπο ενός γέρου στρατιωτικού.

Ελλάς Α.Ε.

(μικρή παραλλαγή σε ένα θέμα εμπευσμένο απο την "Εκλογική σεντονιάδα" του Zaphod)

Νιωθω ότι κάθε κυβέρνηση καθρεφτίζει την οικονομία και τις κλίμακες παραγωγής της κοινωνίας που αντιπροσωπεύει.

Η αρχαία Αθήνα με τις μικρής κλιμακας οικονομικές δραστηριότητες -εκ των πραγμάτων- είχε την άμεση δημοκρατία και, τουλάχιστον στην αρχή, οι ρόλοι του πολίτη και του επικεφαλής παραγωγικής μονάδας ταυτιζόντουσαν. Η Ρώμη, αν και ακολούθησε παρόμοιο μοντέλο στην αρχή, εν τέλει, με τις κατακτήσεις και τη συσσώρευση σε λίγους των μέσων παραγωγής και εξουσίας (φαινόμενο που επισήμανε ο θείος Άνταμ) γλίστρησε σε Ανατολή και Δύση στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, τη στρατιωτική δικτατορία και εν τέλει την ελέω θεού απόλυτη μοναρχία που πήγαινε πακέτο με το φεουδαρχικό σύστημα (Ένας θεός στον Ουρανό, ένας βασιλιάς στη γή στον οποίο ο θεός δίνει τον έλεγχο των μέσων παραγωγής και ο οποίος τα μοιράζει όπως του καυλώσει τον φωτίσει το ως άνω φανταστικό όν.) Η δυτική Αναγέννηση, με τους δεκάδες αλληλοφαγωνόμενους ευγενείς, τη διάσπαση των περιουσιών, την ανακάλυψη νέων πλουτοπαραγωγικών πόρων, και τις ευκαιρίες που ξαναδινόντουσαν σ'εκείνους που δεν κατείχαν γη να ξαναγίνουν παραγωγοί, έφερε στην επιφάνεια θεσμούς που έδιναν στον μικρό παραγωγό μερίδιο εξουσίας - τα κοινοβούλια στα βασίλεια, οι φωτισμένες μοναρχίες, τα διάφορα δημοκρατικού τύπου πολιτεύματα...

Λογικό είναι. Το βασικότερο πράγμα που πρέπει να κάνει ένας οργανισμός είναι να φάει. Άρα η συμπεριφορά του θα καθοριστεί κατά κύριο λόγο από τον τρόπο που θα τραφεί. Το ένστικτο της κατανάλωσης δεν είναι παρά η μεταλλαγμένη ορμή του να φάμε - γι'αυτό είναι και τόσο δυνατό. Είσαι ότι τρώς, ή μάλλον είσαι ο τρόπος που τρώς και ο τρόπος που βρίσκεις την τροφή σου ή την ωσεί "τροφή" σου.

Και σήμερα, ο τρόπος που βρίσκουμε την "τροφή" μας είναι διαμορφωμένος από την μοντέρνα καπιταληστρική "εταιρεία". Κι έχει πλέον εκφραστεί ρητά ότι η κοινωνία πρέπει να αναδομηθεί κατά τα πρότυπα των σύγχρονων εταιριών.

Για να δούμε λοιπόν πως είναι μια τυπική μεσαία εταιρεία:
Μια εταιρεία κατέχεται και ελέγχεται από τους μετόχους της, οι οποίοι κατά κανόνα δεν εργάζονται σε αυτή και οι οποίοι δεν είναι υποχρεωτικό να ενδιαφέρονται γι'αυτή ή τους εργαζομένους της. Το μόνο απαράιτητο είναι να ενδιαφέρονται για την κερδοφορία της, άντε και για το ίματζ της μέχρι το βαθμό που αυτό επιδρά στην κερδοφορία της. Δεν είναι καν απαραίτητο αυτοί οι μέτοχοι να είναι φυσικά πρόσωπα - δηλαδή άνθρωποι σαν εσάς κι εμένα. Θεωρητικά τα επίπεδα που μπορούν να βρίσκονται ανάμεσα σε ένα ανθρώπινο όν και τον ελεγχο μιας εταιρείας περιορίζονται μόνο απο τον αριθμό των υπαρχουσών εταιρειών στον πλανήτη. (Μια εταιρεία μπορεί να έχει ανώνυμες μετοχές και να ελεγχει μια εταιρεία που έχει ανώνυμες μετοχές και ελέγχει μια άλλη εταιρεία κ.ο.κ.)

Η διοίκηση μιας εταιρείας λογοδοτεί μόνο στους μετόχους της εταιρειας, στους οποίους συχνά ανήκει. Σκοπός της λοιπόν είναι να μεγιστοποιήσει τα κέρδη χωρίς να βλάψει το ίματζ της εταιρείας τόσο ώστε να έχει επίπτωση στα κέρδη.

Τι παρατηρούν τα έξυπνα παιδάκια;

Η επιθυμία του εργαζόμενου και η ποιότητα ζωής του δεν είναι καν στα ζητούμενα.

Εκτός απο την υπεραξία που παράγει ο εργαζόμενος, ο εταιρικός καπιταλισμός κλέβει και καταπατά και την ποιότητα ζωής του, όσο μπορεί να το κάνει χωρίς να χάσει τους καταναλωτές του. Γιατί νομίζετε ότι γίνεται το outsourcing? Γιατί όταν δεν ταυτίζονται οι ρόλοι του πελάτη και του εργαζόμενου, μπορείς ακόμα και να καταστρέφεις αναλώσιμους εργαζομένους προκειμένου να ρίξεις το κόστος. Για να μην πούμε για το περιβάλλον : το δάσος αξίζει μόνο όσο τα έπιπλα που θα φτιαχτούν απο τα δέντρα του και τα οικόπεδα στα οποία θα κοπεί όταν εκχερσωθεί.

Φυσικά, για να επιτευχθούν αυτά, θα πρέπει ο άνθρωπος-επόπτης της εταιρείας να μην έχει κανέναν ενδοιασμό να θυσιάσει έναν συνάνθρωπο ή κάτι αισθητικά όμορφο προκειμένου να δρέψει προσωπικά οφέλη -αν μάλιστα το απολαμβάνει, ακόμα καλύτερα. Η ψυχιατρική έχει ονόματα γι' αυτό το είδος ανθρώπων: Παθολογικοι ναρκισσιστές και κοινωνιοπαθείς(=sociopaths). Έχει παρατηρηθεί ότι τα ανώτατα κλιμάκια μιας εταιρειάς κατά κανόνα βράζουν από "λειτουργικούς" ναρκισσιστές και ψυχοπαθείς (π.χ. ο "οριακά" κοινωνιοπαθής Steve Jobs και ο παθολογικά ναρκισσιστής Bill Gates). Και όποιος έχει μάτια βλέπει την ελάχιστα καλυμμένη απέχθεια και το μίσος των εταιρικά προσανατολισμένων νεοφιλελεύθερων για τους κοινωνικούς θεσμούς: όταν λένε "λιγότερο κράτος" εννοούν "λιγότερη κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη" ενώ αφήνουν τους θεσμούς της καταστολής ανέγγιχτούς (αν όχι ενδυναμωμένους). Η μόδα είναι διεθνής και έχει καταλάβει όλο τον δυτικό και ωσεί δυτικό κόσμο. Μπούς, Μπερλουσκόνι, Σαρκοζί, Γιουστσένκο, Μπλαίρ - όλοι χρήσιμοι μάνατζερς της διακυβέρνησης, όλοι με ορατό το στίγμα της κοινωνιοπάθειας και του ναρκισσισμού.

Να πάμε και στα δικά μας, την Ελλάς Α.Ε.. Στην ναρκισσιστική ακηδία του Κωστάκη του Βου, στην άσπλαχνη κοινωνιοπάθεια του Αλογοσκούφη, στην παθολογική ναρκισσιστική γελοιότητα του Χαμουράι. Στο βάθος ο Βενιζέλος (το χρώμα αλλάζει, η ψυχανωμαλία είναι η ίδια) να μηχανεύεται να καθίσει τα παχουλά του οπίσθια στις καρέκλες του CEO και να ξωπετάξει το μικρό νέρντ που του μπήκε σφηνόπουτσα στην προεδρία του σΠΑΣΟΚ, ενώ ο μικρός ρουφιάνος Καρατζαφύρερ (το χρωμα αλλάξε, η ψυχανωμαλία κτλ.) ονειρευεται καρέκλα (και να δείτε που θα την πάρει).

Δεν έχει σημασία κι αν αλλάξει ο CEO. Εκείνοι που θα επιβάλλουν την πολιτική θα είναι οι μέτοχοι. Και οι μέτοχοι θέλουν απλά να βγάλουν τα λεφτά τους, δεν τους νοιάζει αν θα ψοφήσει ο εργαζόμενος, δεν τους νοιάζει καν αν θα διαλυθεί η εταιρεία- υπάρχουν κι αλλού επενδύσεις να τζογάρουν.

Κι εμείς οι απλοί εργαζόμενοι της Ελλας Α.Ε.; Απλήρωτες υπερωρίες, μισθοί της πλάκας, ιατρική ασφάλιση που δεν φτάνει να γιατρέψεις μια γρίππη, κωλογλείψιμο στον προϊστάμενο μπάς και μπορέσουμε να πάμε να κατουρήσουμε, απαίτηση να δουλεύουμε για το καλό της εταιρείας τραγουδώντας τον ύμνο της, με αντάλλαγμα ένα φλιτζάνι με τη γαλανόλευκη χαλκομανία και μια φραπελιά με οζονούχο νερό αν αρρωστήσουμε (αν είμαστε τόσο άρρωστοι ωστε να μη μας θεραπεύουν τα άχρηστα ματζούνια, είμαστε άχρηστοι και αντιπαραγωγικοί και καλό είναι να ψοφήσουμε πιο γρήγορα - ευγονική εν δράσει) .

Σ'ευχαριστώ, ω εταιρεία.

...

Υ.Γ. Τα ίδια ισχύουν ακόμα και αν η εταιρεία είναι κρατική σε Ι.Χ. κράτος π.χ. σταλινική και μετασταλινική Σοβιετία και Κίνα - απλώς αντικαταστήστε το "μέτοχοι" με το "στελέχη του κόμματος".

Vae Victis!

Αλίμονο στους ηττημένους...

...που ψήφισαν το γαλάζιο βο(υ)λευτή για να εξασφαλίσουν μια κακοπληρωμένη σύμβαση στ'άνεργα παιδιά τους...

...που διέγραψαν την ουτοπία από τον χάρτη των προορισμών τους και μείνανε στη μιζέρια της σύνεσης, των μετρήσιμων στόχων, του μικρότερου κακού και των ανώδυνων καλλωπιστικών διορθώσεων...

...που απαίτησαν από τους δυνάμει συμμάχους τους να γίνουν δεκανίκια για την ανάπηρη ελευθερία που έταζαν...

...και προδομένους που ψήφισαν με τη συνείδηση σ'εναν κόσμο χωρίς συνείδηση...

...που ιδιώτευσαν, δεχόμενοι να κυβερνηθούν από εκείνους που περιφρονούσαν...

Όνειρα γλυκά και κ0λ0ς ανοιχτός...

Υ.Γ. Ενας απλός αλγόριθμος για να προβλέπετε τη συμπεριφορά της μελλουσας κυβερνησούλας Καραμανλίτσας/Καρατζαφερούλας (προβλέπω ότι θα δουλέψουν μαζι): Μεταξύ δυό ή περισσότερων δρόμων δράσης θα προτιμηθεί αυτός που θα αυξήσει τις ανισότητες/που θα ευνοήσει τις ελίτ/που θα βλάψει τα μέσα και κατώτερα στρώματα. Η διάξευξη δεν είναι exclusive και μάλιστα προτιμώνται οι δρόμοι δράσης που εξυπηρετούν περισσότερες απο μία των παραπάνω προδιαγραφές.

Inkscaper's block - Ένα 5min drawing για το Ελληνικό...

...που σίγουρα πιο οικονομικό σε bytes θα ήταν να γράψω ένα ξεχεστήριο, αλλά αφού μου βγήκε έτσι, τι να κάνω;
Εννοείται όποιος το θέλει (ναι, καλά, λέμε τώρα, υπάρχουν απείρως καλύτεροι γραφίστες στην Ελληνική Blogοσφαιρα) το παίρνει και του αλλάζει τα φώτα. Με τις ευλογίες μου, ειδικά αν πρόκειται για εκστρατεία κατά του κλεισίματος των παραλιών (οπότε οι ευλογίες μου πάνε πολλαπλάσιες).

Το σκίτσο φτιάχτηκε σε Inkscape, με λίγο πασπάτεμα στο Gimp (βασικά και μόνο το Inkscape θα έφτανε, αλλά βαριόμουν...)

Ημέρα μνήμης γενοκτονίας Ποντιακού Ελληνισμού.

Το ζήτημα δεν είναι να μην ξαναγίνει ελληνικός (ή "ελληνικός") πληθυσμός θύμα εθνοκάθαρσης. Αυτό είναι το λιγότερο.
Το ζήτημα είναι να μην ξαναγίνει κανένας ΑΝθΡΩΠΟΣ το πολύ πραγματικό θύμα ενός φαντασιακού ιδεολογήματος όπως αυτό της "εθνικής καθαρότητας".
Θα´πρεπε να ξέρουμε καλύτερα, πάντως... Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.